Firmin

Firmin : Humanist Entel bir Serseri hem de ne serseri ki sormayın. Entel fare Firmin on üç kardeşın sonuncusu olarak Boston 'da bir kitapçının bodrumunda dogdu. Her akşam eve sarhoş gelen ayyaş ve 12 memeli bir annenin en celimsiz çocuğu. Zayıf ve güçsüz olduğundan ve annesinin sadece 12 memesi olduğundan anne sütü hiç içemedi . Ayyaş annenin sütünü içen veletlerde ayyaş oldu ama Firmin o açlıkta kitap sayfaları yiyerek , kitapları kemirerek kendi karnını doyurdu. Bir gun tadi guzel olan kitapların okumasının da güzek olacağını düşündü ve okumaya başladı. Öyle böyle okumak değil. Kitapçıda ki bütün kitapları yaladı yuttu.

Kendini ilk keşfettiğinde wc yazan bir bölumde bilunan ayna da oldu. Çok çirkin olduğunu biliyordu ama bu kadar çirkin olacaģını düşünememişti. Okudukça okuyası geldi. Gunduzleri okuyor geceleri ise hurileri izleyebilmek için sinemaya gidiyordu :) biraz degil bayağı bir sapık faredir kendisi :)) konuşmak istiyordu kahkaha atmak , sesinin çıkmadığını öğrendiginde ise güle güle fermuar demeyi ögrendi sonra hayatı degisti :))
Guvendigi ve inandığı hatta belki aşık olabileceği adam Norman ona kazık atmıştı.

Bu fare tam bir manyak. Kitabımı izmirden ozgem gonderdi Firmin'i cok sevmiş kendisi sen de tanış dedi canım benim bu kitabı okumama vesile oldugun için tesekkurler.

Kitabı arada aklima onun gerçekten bir fare oldugunu dusundukce iyyyyyy fareee diyip bi goz kaydirdigimda olmadi degil :) ama kitabın kirgusunu cok iyi yapmis basarili.

Kitapseverler icin bir mucehver. Fareyi dusunmedikce hic sorun yok :))

Keyifli okumalar efendimmmm

DÖRT

Hayatım boyunca bu tarz bir kitap okumadım desem yalan söylemiş olmam. Çünkü gerçekten okumadım. Içerisinde teknik bilgi olan bir kitap olunca o teknik kısım geldigi anda soğuyorum o kitaptan. Yani ne kadar gec verirlerse o bilgiyi o kadar iyi benim için. Ama bu kitapta yazar Mustafa Sancak tekniği romana mı uydurmuş dersiniz yoksa romanı tekniğe mi uydurmuş bilemem. Okuyun ve karar verin. Bu fotoğrafla kendisinden artı puan aldığımı soylemeden geçemeyeceğim :)
Kitabın ismi Dört.  Rakamla değil yazıyla. Bu ayrım çok önemli benim için. Çünku rakamla yazılmış olsaydı kitabın yüzüne bile bakmadan bu güzel yorumdan mahrum kalmış olacaktım. Kelimelerle aram ne kadar iyiyse rakamlarla da o kadar kötü. Taare Zameen Par daki çocuk gibi hissediyorum kendimi.  Tabi ki özel bir cocuk degildim ama o rakamlar havada uçuşurdu. Bu yüzden yazıyla yazılmış olması beni kitaba yaklaştırdı.
Kitapta çok insan yok. Gerçek yaşamda da var olan Metin Arık var. Mustafa Sancak 'ın hocası ve kitapta büyük emeği olan bir kişi. Ogeday  favori karakterim. Bence herkesin hayatinda bir Ogeday olmalı ya da Kubilay buna siz karar verin .
Dört rakamı ile ilgili çok fazla araştırma yapmış yazar. Okudukça insan vay arkadaş diyor.  Genel kultür olarak bile size bir çok artısı var . Bilgi yarışmasına katılasanız bir çok aoru gelebilir bu alanda. Bunun için teşekkür etmek gerekir. Ama kitapta bulunan şu boyutlara pek kafam yatmadı yani aslında ben anlamadım. Evet bana yine açıklamalı bir şekilde anlatmaya çalıştı ama ben o sırada yine özel çocuk gibi Ogeday'ın düşüncelerine Kubilay 'ın nasıl bir zekası olduğuna hayret ediyordum.
Yazar Trabzonlu arkadaşım. Kitabın ismi dört ama muhabbetlerde Trabzonspor Beşiktaş ve Galatasaray var. Hadi Fenerbahçe yok diyelim bari Samsunspor olaaydı da benimde gonlum hoş olaydı :))
Şakası bir yana gerçekten kitabı okuyun. Ben boyutları anlamamış olabilirim ama bu sizin anlamayacaģınız anlamına gelmez. Hem belki de herkes farklı boyutlarda yaşıyordur.
Kitabın ana sorunu rüyaları kontrol etmeyi istemek.  Kubilayın amacı aslında bu. Bunu arastirirken bir cok farkli durumu da yakaladigi oluyor. Ruya gormek istemenin bu kadar önemli oldugunu kitapta anliyorsunuz. Tavsiyemdir. Okuyun :)

Canına Tak Eden Kadınlar

Bu kitap kadınlara özgü duran o ölümcül sessizliğin , sanıkların sırat köprüsü sayılan duruşma salonlarına kadar sirayet etmesine olan şaşkınlığımızdan doğdu diyor Sibel Hürtaş. Kocasını öldürüp de sanık sandalyesinde tek kelime edemeyen o kadınları bir kez görmek , neden öldürdüklerini değil de neden sustuklarını sorabilmek için cezaevlerinin yollaröni tutmuşlar.

Kitapta 8 kadının hikayesi var. Hepsi birbirinden bağımsız olsa da aslında hepsinin sebepleri bir yerse birleşiyor. Kadınlara söz hakkı verilmesini erkekliğe ya da büyüklüğe sığdıramayanlar için bir sebebi kimsenin dikkatini çekemediği gibi sonucuyla da kimse ilgilenmiyor. Oysa orada bir anne var çocuguna cinsel istismar edilen , bir kadın var bedenini sadece et parçası olarak gören , bir evlat var babası tarafından hor görülen , ezilen , dinlenmeyen , evlattan sayılmayan. Bir anne düşünün ki her âeye sadece çocuklari için katlanmış. Ama çocuklarina dokunulduğu anda katlanacak değerli bir şey bulamamış. Bir kadın düşünün kadınlık gururu kadınlık onuru hice sayilmış. Evlendiği ve genelde evlendirildiği adam tarafından da aşağılanmış. Aslında kitaptaki hikayeler hergün gazetelerde okudugumuz ama sonrasında unuttuğumuz olaylar sirsilesi. Kitaplaşınca biraz daha dokunuyor sanki. Gercekten olayları araştırmaya başlıyorsun. Meaela ben kitabi okumadan önce açık ceza evlerinde çalıştırılan kadınların şartlarını bilmiyordum. Meaela ben sadece orada istihdam ve insanların psikolojisin duzelmesine yardımcı olan bir uygulama sanıyordum. Ama aylık 100 tl ye ve zor şartlar altında olduklarını bilmiyordum.
Cinayet işlemek kelimeai bile ürkütür insanı. Hiç bir haklı sebebi yoktur tabiki de. Sebep aramak degil aslında kitabin amacı. Neden öldürdükleri değil neden sustukları. Çünkü bir kadın öldururse adam namus cinayeti deyip kendini savunabiliyor. Peki ya kadınlar. Onlar neden namus cinayeti diyemiyorlar.
Kısacası burada sadece bir kaç hikaye ile anlatılmaya calışılmış. Içlerinden seçilmiş bir kaç hikaye sadece. Geri de kalanlar ne olacak kimse dusunmemis. Bir anlik nefret belki biriken bir kin. Ama arkada bırakılan çocuklar. Yetim oksüz kalanlar.
Bir olayda. Kadın kocasını cinsel istismar sebebiyle öldürüyor. Çocuğu ziyaretine gelmiyor. Geldiginde iae annesine su cumleleri kururyor. " evet anne sen de çok zor şeyler yaşadın biliyorum seni de anliyorum ama o da benim babamdı "

Ne zor bir şey değil mi ?