Bu kitap kadınlara özgü duran o ölümcül sessizliğin , sanıkların sırat köprüsü sayılan duruşma salonlarına kadar sirayet etmesine olan şaşkınlığımızdan doğdu diyor Sibel Hürtaş. Kocasını öldürüp de sanık sandalyesinde tek kelime edemeyen o kadınları bir kez görmek , neden öldürdüklerini değil de neden sustuklarını sorabilmek için cezaevlerinin yollaröni tutmuşlar.
Kitapta 8 kadının hikayesi var. Hepsi birbirinden bağımsız olsa da aslında hepsinin sebepleri bir yerse birleşiyor. Kadınlara söz hakkı verilmesini erkekliğe ya da büyüklüğe sığdıramayanlar için bir sebebi kimsenin dikkatini çekemediği gibi sonucuyla da kimse ilgilenmiyor. Oysa orada bir anne var çocuguna cinsel istismar edilen , bir kadın var bedenini sadece et parçası olarak gören , bir evlat var babası tarafından hor görülen , ezilen , dinlenmeyen , evlattan sayılmayan. Bir anne düşünün ki her âeye sadece çocuklari için katlanmış. Ama çocuklarina dokunulduğu anda katlanacak değerli bir şey bulamamış. Bir kadın düşünün kadınlık gururu kadınlık onuru hice sayilmış. Evlendiği ve genelde evlendirildiği adam tarafından da aşağılanmış. Aslında kitaptaki hikayeler hergün gazetelerde okudugumuz ama sonrasında unuttuğumuz olaylar sirsilesi. Kitaplaşınca biraz daha dokunuyor sanki. Gercekten olayları araştırmaya başlıyorsun. Meaela ben kitabi okumadan önce açık ceza evlerinde çalıştırılan kadınların şartlarını bilmiyordum. Meaela ben sadece orada istihdam ve insanların psikolojisin duzelmesine yardımcı olan bir uygulama sanıyordum. Ama aylık 100 tl ye ve zor şartlar altında olduklarını bilmiyordum.
Cinayet işlemek kelimeai bile ürkütür insanı. Hiç bir haklı sebebi yoktur tabiki de. Sebep aramak degil aslında kitabin amacı. Neden öldürdükleri değil neden sustukları. Çünkü bir kadın öldururse adam namus cinayeti deyip kendini savunabiliyor. Peki ya kadınlar. Onlar neden namus cinayeti diyemiyorlar.
Kısacası burada sadece bir kaç hikaye ile anlatılmaya calışılmış. Içlerinden seçilmiş bir kaç hikaye sadece. Geri de kalanlar ne olacak kimse dusunmemis. Bir anlik nefret belki biriken bir kin. Ama arkada bırakılan çocuklar. Yetim oksüz kalanlar.
Bir olayda. Kadın kocasını cinsel istismar sebebiyle öldürüyor. Çocuğu ziyaretine gelmiyor. Geldiginde iae annesine su cumleleri kururyor. " evet anne sen de çok zor şeyler yaşadın biliyorum seni de anliyorum ama o da benim babamdı "
Ne zor bir şey değil mi ?

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder